Bugün yalnızca bir siyasi kararı değerlendirmek için değil; şehitlerimizin emanetine, gazilerimizin onuruna ve milletimizin ortak vicdanına tercüman olmak için konuşuyorum.

Karar verenlere soruyorum:

Hiç şehit annesinin gözlerinin içine baktınız mı?

Evladının ardından yıllarca kapıya bakarak yaşayan bir annenin sessiz bekleyişini, “Babam ne zaman gelecek?” diye soran bir çocuğun yüreğindeki boşluğu hiç düşündünüz mü?

Bu vatan için kolunu, bacağını, gözünü ve gençliğini feda eden gazilerimizin taşıdığı madalyaların ardındaki acıyı hiç hesaba kattınız mı?

Bizim için şehitlerimiz bir sayı, gazilerimiz bir siyasi söylem değildir.

Onlar bu vatanın bağımsızlığı ve milletimizin istikbali uğruna can veren kahramanlarımızdır.

Bu nedenle açıkça söylüyorum:

Hiçbir siyasi hesap, hiçbir makam ve hiçbir koltuk; bu vatan uğruna toprağa düşen tek bir evladımızdan daha kıymetli değildir.

Devlet aklı, millet vicdanından kopamaz.

“Barış”, “adalet” veya başka hangi kavramın arkasına saklanılırsa saklanılsın; şehit ailelerinin ve gazilerimizin vicdanı görmezden gelinemez.

Bazı yaralar kapanmaz. Bazı isimler unutulmaz. Bazı emanetler nesilden nesile taşınır.

Aziz şehitlerimiz;

Siz bu vatan için canınızı verdiniz. Biz de bıraktığınız emanete sahip çıkmanın sorumluluğunu taşıyoruz.

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, vatan uğruna can veren tüm kahramanlarımızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.

Gazilerimizin ellerinden öpüyor, fedakârlıklarını asla unutmayacağımızı ifade ediyorum.

Şehitlerimizin emanetinin, gazilerimizin onurunun ve Türk milletinin iradesinin yanında olmaya devam edeceğiz.

Ne mutlu Türk’üm diyene!