Hakimler ve Savcılar Kurulu Birinci Dairesi kararıyla Bitlis iline atanan Kadirli Cumhuriyet Savcısı Kamil Ünal, Kadirli Cumhuriyet Başsavcısı Okan Kurtaran ile birlikte Kaymakam Hakan Kara’yı makamında ziyaret etti.

Gerçekleşen ziyarette bir süre sohbet edilirken, Savcı Ünal’ın yeni görev yeri dolayısıyla iyi dilek ve temenniler paylaşıldı.

Kaymakam Hakan Kara, nazik ziyaretlerinden dolayı Başsavcı Okan Kurtaran ve Cumhuriyet Savcısı Kamil Ünal’a teşekkür ederek, Bitlis’teki yeni görevinde Savcı Kamil Ünal’a başarılar diledi.

Samimi bir ortamda gerçekleşen ziyaret, günün anısına çekilen hatıra fotoğrafının ardından sona erdi.

Haber : Mustafa Tohum

Sabah gözümüzü alarmın tiz sesiyle açıyoruz. Gün boyu korna, bildirim, televizyon, trafik, tartışma… Akşam olduğunda ise kulaklarımız yorulmuş ama ruhumuz hâlâ sessizliğe aç kalmış oluyor.
Belki de bu yüzden modern insan, en çok doğayı özlüyor. Çünkü insanın yaratılışı betonun içinde değil; rüzgârın, toprağın ve kuş cıvıltılarının arasında şekillendi.
Çocukluğumuza bir dönelim;

Bir serçenin pencereye konması bile mutlu etmeye yeterdi. Yağmurun toprağa düşen kokusu, sabahın ilk kuş sesi, yaprakların rüzgârla yaptığı o eşsiz fısıltı… Bunlar bize sıradan gelirdi. Şimdi ise bunlara ulaşabilmek için kilometrelerce yol gidiyor, telefonlarımızdan “orman sesi” açarak uyumaya çalışıyoruz. Ne garip…
Eskiden ücretsiz olan huzuru, bugün dijital
platformlardan satın almaya çalışıyoruz.
Bilim de artık doğanın bize hissettirdiklerini doğruluyor. Yeşil alanlarda zaman geçirmek, kuş seslerini dinlemek ve doğal çevrede bulunmak; stresin azalmasına, zihinsel yorgunluğun hafiflemesine ve ruh halinin iyileşmesine katkı sağlayabiliyor.
Belki de mesele sadece kuşların ötmesi değildir.Asıl mesele, bizim artık onları duyamıyor
oluşumuzdur.Kulaklarımız sürekli dolu ama içimiz giderek boşalıyor.
Bugün milyonlarca insan kaygı, tükenmişlik ve yalnızlık hissiyle mücadele ediyor. Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı; fakat aynı zamanda bizi ekrana biraz daha, gökyüzünden ise biraz daha uzaklaştırdı.Doğa ise hiçbir şey istemeden bekliyor.
Bir ağacın gölgesi ücret istemiyor.
Bir derenin sesi abonelik gerektirmiyor.
Bir kuşun sabah şarkısı reklam arası vermiyor.
Her ne kadar yukarı doğru yükselen betonlar,razidanslar ,gökdelenler olsa da asıl
ufalan,küçülen,değerlenini,özünü kaybeden insanoğlu oluyor.

Kadirli Gıda Maddeleri Esnaf Odası Başkanı Erhan Yurtsever, Ankara’da yapılan Savaş Delibaş Başkanlığındaki Türkiye Lokantacılar, Kebapçılar, Ķöfteciler, Pastacılar ve Tatlıcılar Federasyonu seçiminde Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi.

Kadirli-Osmaniye Karayolu üzerinde meydana gelen trafik kazasında iki kamyon çarpıştı.Edinilen bilgilere göre kaza, Kadirli-Osmaniye Karayolu’nun Kadirli Beton mevkiinde gerçekleşti. Sürücülerinin kimlikleri ve plakaları henüz öğrenilemeyen iki kamyon, henüz belirlenemeyen bir nedenle çarpıştı. Çarpışmanın şiddetiyle araçlarda maddi hasar meydana geldi.Kazayı gören diğer sürücülerin ihbarı üzerine olay yerine polis ve sağlık ekipleri sevk edildi. Kaza nedeniyle karayolunda trafik akışı bir süre kontrollü olarak sağlandı.Kazayla ilgili tahkikat başlatıldı.

Ben Hilal Ateş, 43 yaşındayım. Engelli bir çocuk annesiyim. Oğlum Eray Ateş zihinsel engelli. Şu an 17 yaşında, liseye gidiyor.Oğlum 28 haftalık dünyaya geldi. Oğlumu dışlayan ilk insanlar, maalesef ki, ailemiz oldu. Benim için iki çeşit anne vardır: Engelli annesi ve Diğer anneler. Onlar da birer annedir fakat sizi asla anlayamazlar, acınızı hissetmezler. Topluma girdiğinizde insanlar size acıyarak bakar. ” Nesi var, neden böyle oldu?” diye sorarlar, bir kez daha yıkılırsınız. Hayat bu şekilde devam etti. Hep iyileşeceğini hayal ettim.Bu geçici bir hastalık değildir, sizinle mezara kadar gelir. Günün sonunda yorgun düşer uyumak istersiniz, ama aklınız hep ondadır. Acaba nefes alıyor mu diye sürekli kontrol edersiniz. Hayatta kalacak mı, diye düşünürsünüz gözyaşları içinde. Hastane hastane çaresizce gezersiniz iyileşssin diye. Umut yoktur, sonuç hep aynıdır. Bu durum bu şekilde devam eder. Daha sonra okul sürecimiz başladı. Okul hayatıyla beraber dış dünyadaki insanlar,öğrenciler, öğretmenler bize karşı birlik olmuşlardı sanki. Engelli çocukların ve onların ailesinin dünyada yaşamasını istemiyorlardı resmen. Ne kadar zorlansam da ayakta kalmak zorundaydım. Ben bir engelli annesiyim, bütün bunlara rağmen oğlumla beraber ayakta durmaya devam edeceğiz.Hilal Hanım yaşadığı süreci gayet samimi bir şekilde ifade etmiş. Gönülden kutluyorum ve kolaylıklar diliyorum. Özel çocuk annelerinin hayatını yazmaya devam edeceğim.