Ben Hilal Ateş, 43 yaşındayım. Engelli bir çocuk annesiyim. Oğlum Eray Ateş zihinsel engelli. Şu an 17 yaşında, liseye gidiyor.Oğlum 28 haftalık dünyaya geldi. Oğlumu dışlayan ilk insanlar, maalesef ki, ailemiz oldu. Benim için iki çeşit anne vardır: Engelli annesi ve Diğer anneler. Onlar da birer annedir fakat sizi asla anlayamazlar, acınızı hissetmezler. Topluma girdiğinizde insanlar size acıyarak bakar. ” Nesi var, neden böyle oldu?” diye sorarlar, bir kez daha yıkılırsınız. Hayat bu şekilde devam etti. Hep iyileşeceğini hayal ettim.Bu geçici bir hastalık değildir, sizinle mezara kadar gelir. Günün sonunda yorgun düşer uyumak istersiniz, ama aklınız hep ondadır. Acaba nefes alıyor mu diye sürekli kontrol edersiniz. Hayatta kalacak mı, diye düşünürsünüz gözyaşları içinde. Hastane hastane çaresizce gezersiniz iyileşssin diye. Umut yoktur, sonuç hep aynıdır. Bu durum bu şekilde devam eder. Daha sonra okul sürecimiz başladı. Okul hayatıyla beraber dış dünyadaki insanlar,öğrenciler, öğretmenler bize karşı birlik olmuşlardı sanki. Engelli çocukların ve onların ailesinin dünyada yaşamasını istemiyorlardı resmen. Ne kadar zorlansam da ayakta kalmak zorundaydım. Ben bir engelli annesiyim, bütün bunlara rağmen oğlumla beraber ayakta durmaya devam edeceğiz.Hilal Hanım yaşadığı süreci gayet samimi bir şekilde ifade etmiş. Gönülden kutluyorum ve kolaylıklar diliyorum. Özel çocuk annelerinin hayatını yazmaya devam edeceğim.