Son yıllarda sıkça duyduğumuz ama çoğu zaman tam olarak ne olduğunu bilmediğimiz bir kelime var: anksiyete. Kimi “stres” diyor, kimi “vesvese”, kimi de “takıntı” diye geçiştiriyor. Oysa anksiyete, birçok evde sessizce oturan, kimseye yük olmak istemeyen ama varlığını da hissettiren bir misafir.Günlük hayatın koşuşturması içinde insanlar artık sadece bedenen değil, zihnen de yoruluyor. Geçim derdi, çocukların geleceği, sağlık kaygıları, belirsizlikler… Hepsi üst üste gelince insanın içi durulmuyor. Akşam yatağa yatınca susması gereken düşünceler, tam tersine o zaman konuşmaya başlıyor.Anksiyete çoğu zaman dışarıdan fark edilmez. Kişi işine gider, çocuğunu okula bırakır, pazara çıkar, komşusuyla selamlaşır. Ama iç dünyasında sürekli bir tedirginlik vardır. Kalp çarpıntısı, nefes darlığı, mide sıkışması gibi belirtilerle kendini gösterir. “Bir şey olacakmış gibi” hissi, en huzurlu anlara bile gölge düşürür.Ne yazık ki toplum olarak bu durumu pek ciddiye almayız. “Kafana takma”, “Geçer”, “Biz neler gördük” gibi cümlelerle iyi niyetle de olsa konuyu kapatırız. Oysa anksiyete, kişinin isteğiyle ortaya çıkmaz ve iradeyle bir anda yok olmaz. Bu, şımarıklık ya da zayıflık değil; ruhun yorulduğunu haber veren bir uyarıdır.Eskiden mahalle vardı, sohbet vardı, dert paylaşmak vardı. Şimdi herkes kendi derdiyle baş başa. Konuşulmayan her kaygı, insanın içinde büyüyor. Anksiyete de çoğu zaman bu suskunluğun sonucu olarak karşımıza çıkıyor.Elbette çözüm tek başına “iyi düşünmek” değil. Ama ilk adım, bu durumu kabullenmek ve küçümsememek. Yardım istemek ayıp değil. Gerekirse bir uzmana başvurmak, gerekirse sadece güvendiğimiz biriyle içimizi dökmek bile insanı rahatlatır.Unutmamak gerekir ki ruh sağlığı, beden sağlığı kadar önemlidir. Nasıl ki ağrıyan diş için doktora gidiyorsak, zihnimiz yorulduğunda da destek almaktan çekinmemeliyiz.Anksiyete hayatın tamamı değildir. Ama görmezden gelindiğinde hayatı daraltır. Birbirimizi biraz daha dinlesek, biraz daha anlayışlı olsak, belki de bu sessiz misafir birçok evden kendiliğinden ayrılır.