Kosova’daki bir diğer durağımız buram Anadolu kokan Prizren şehriydi. Prizren, atalarımızın islam beldesi yaptığı bir şehir. Her bakışınızda her adımınızda kendinizi bir islam beldesinde hissettiğiniz şehir. Prizren Osmanlının, Osmanlı ruhunu inşâ ettiği bir şehir, hanları hamamları köprüleri camileri  ile kendinizi onaltıncı yüzyıl İstanbul’unda hissediyorsunuz. Doku o kadar mükemmel işlenmiş ki, kendinizi sanki Türk islam tarihinin içinde yaşıyor hissediyorsunuz.

Diğer taraftan bir gözyaşı seli kaplıyor. Ağlamak sadece hıçkıra hıçkıra ağlamak. Belki de bağıra bağıra ağlasanız yeridir. Atalarımız ”CİHAT MEFKURESİ” ”KIZILELMA RUHU ” Ve ”İSLAM SANCAĞINI” daha ileriye dikmek adına KOSOVA’da çok güzel işler yapmışlar.

Şehit Padişah Sultan 1. MURAT’ın türbesini bekleyen Teyzemizin dediği gibi ” OSMANLI BALKAN İÇİN HERŞEYİ YAPMIŞ” .Evet Osmanlı İSLAM SANCAĞINI daha ötelere taşımak adına Balkanlara PRİZREN’e  unutulmaz eserler inşâ etmiş. Prizren sokaklarında attığınız her adımda bunu hissediyorsunuz.

Bu arada Prizren’de Bayram abi ile tanıştık. Bizim Kahramanmaraşlı olduğumuzu öğrenen Bayram amca, benim iki oğlumda depremde yardım ve kurtarma ekibinde görev alarak Kahramanmaraş’a gitti. Şimdi oralar nasıl diye sorular sordu. Bizde hem hüzünlendik hem de Bayram amcaya teşekkürlerimizi ilettik. Bu arada Bayram amcanın küçücük bir işletmede kendi elleriyle yaptığı TRİLİÇE  tatlısını yedik. Gerçekten harikaydı. Ellerine ve yüreğine sağlık. Ve Bayram amcadan acı hatıraları dinleyerek 1389 yılında fethettiğimiz KOSOVA’dan buruk bir yürekle ayrıldık.